ارجاع متقابل در زبان فارسی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

مدرس زبان انگلیسی

چکیده

مطابقه را می‌توان رخدادی دانست که طی آن کلمه‌ای مشخصه‌های صرفی‌ای می‌گیرد که از جای دیگر نشأت می‌گیرد، و این به معنای وضعیتی است که در آن، صورت هدف دارای نشانه‌های دستوری‌ای است که توسط ناظر نظارت می‌شود. از سوئی دیگر، ارجاع متقابل (در خصوص نشان‌دار شدن فعل)‌ را غالباً می‌توان در مورد زبان‌های ضمیرانداز برای سازوکاری به کار برد که از رهگذر آن، فعل با عناصری مقید نشان‌دار می‌شود تا موضوع‌های خود را بیان کند. این فعل به تنهائی می‌تواند بیان‌گر موضوع‌هایش باشد زیرا از لحاظ تصریف غنی است. از آن‌جا که فارسی نیز به عنوان زبانی ضمیرانداز دارای ویژگی‌های مذکور است، پس قاعدتاً این عنوان را می‌توان برای نظام فعلی فارسی معیار به کار برد. اما، ظاهراً ارجاع متقابل در این کاربرد در زبان فارسی به طور فنی و جامع بررسی نشده است و در عوض، معمولاً اصطلاح مطابقه در این مورد به کار می‌رود. بنابراین، این پژوهش برآن شد تا با بررسی 43 فیلم‌نامه فارسی (معیار، گونه محاوره‌ای) دریابد: آیا می‌توان اصطلاح ارجاع متقابل را برای وضعیت رده‌شناختی نظام مطابقه فعل فارسی نیز به کار برد؟؛ اجزای ارجاع متقابل و شروط حاکم بر آن چیست؟؛ آیا برای اصطلاح مزبور می‌توان حوزه‌ای مناسب معرفی کرد؟ در این راستا، مطالعه حاضر در چارچوب رده‌شناختی بر مبنای آراء سیویرسکا و بیکر (2005) و کوربت (2006)، اجزای ارجاع متقابل فعل، شروط حاکم بر آن و حوزه فنی مربوط به آن را معرفی نمود، و برای انتخاب از میان دو اصطلاح ارجاع متقابل و مطابقه، پیوستاری دوسویه ارائه داد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Cross-referencing in Persian

نویسنده [English]

  • laleh molaei
English teacher
چکیده [English]

Agreement can be known as the phenomenon by which a word takes morphological features that originate somewhere else, i.e. a situation in which a target form has grammatical marking that is controlled by a controller. On the other hand, cross-referencing (when a verb is marked) is often used in the pro-drop languages as a mechanism through which a verb is marked by bound elements in order to express its arguments. This kind of verb on its own suffices to represent its arguments, as it is inflectionally rich. Since Persian, as a pro-drop language, has the above mentioned features, we can logically apply the term cross-referencing to Persian. But, it seems this term has not technically and comprehensively been investigated in this usage in Persian, and instead, agreement is usually used in this case. Therefore, the present study aimed to investigate: Can cross-referencing be used for the typological situation of the Persian verbal agreement system? What are the components of the Persian cross-referencing framework? Can a technical field be proposed for cross-referencing in Persian? To do this, analyzing 43 standard colloquial Persian scenarios, this research characterized the components of the Persian cross-referencing framework, and introduced a technical field for the mentioned term based on typological approach according to Siewierska & Bakker (2005), and Corbett (2006). Besides, to select between agreement and cross-referencing, the study offered a two-way continuum.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Cross-referencing
  • agreement
  • Discourse
  • pro-drop parameter
  • head-marking