مکان یابی در زبان فارسی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبان‏شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

2 دانشیار زبان‏شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

چکیده

امکانات و روش‌های مکان‌یابی یکی از مهم‌ترین مباحث مطرح در حوزۀ زبان‌شناسی شناختی است. زبان با استفاده از منابع و امکاناتی عینی مانند اعضای بدن، اشیاء و موارد موجود در طبیعت و فرایندها به مفهوم‌سازی جهت‌های مکانی می‌پردازد. هر زبان با توجه به مسائل تاریخی و فرهنگی خود، از برخی یا همۀ امکانات فوق استفاده می‌کند. با توجه به این ملاحظات، هدف این مقاله شناسایی امکانات و منابع مکان‌یابی در زبان فارسی در قالب آرای هاینه (1997) است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد، زبان فارسی به ترتیب اولویت از اعضای بدن، اشیاء موجود در طبیعت و جهت‌های جغرافیایی که بسط‌یافته از سه منبع مذکور هستند، برای بیان مکان استفاده می‌کند. این زبان از مورد «فرایند» نیز که از جمله موارد ذکر شده در چهارچوب هاینه است، بهره برده ‌است؛ فعل‌های پیشوندی همچون «برآمدن»، «درآمدن»، «فروآمدن» و جز آن که نمونه‌‏هایی از حوزۀ «فرایند» هستند، برای نشان دادن جهت حرکت فعل به‌کار می‌روند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Spatial Orientation in Persian Language

نویسندگان [English]

  • Iran Abdi 1
  • Mehrdad Naghzguye kohan 2
1  Ph.D Student in Linguistics, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran
2 Associate Professor in Linguistics, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran;
چکیده [English]

One of the most important issues in cognitive linguistics is Spatial Orientation. Languages use sources such as human body (body-part), landmarks, dynamic concept (typically motion verbs like come, go, etc.) and cardinal direction to conceptualize spatial and geographic directions. Every language uses the whole or some of these sources based on its historical and cultural issues. The present study sought to consider the features and sources of Spatial orientation in Persian language based on of Heine’s (1997) theory. The results of the study indicated that